Het was in de jaren tachtig, dat dit verhaal zich afspeelt. Wij hadden in die jaren een leuke camping ontdekt, welke aan een idyllische riviertje lag. Het was in Duitsland, de Eifel om precies te zijn. Het is het verhaal van de acrobaat, de toeschouwers (wij) en de majoor.

Je gaat vissen op een water dat je nog niet eerder bevist hebt. Het water ziet er goed uit en je maakt gebruik van de technieken die je door de jaren heen hebt geleerd. Je vangt echt je visje wel, maar om nu te zeggen “wat een geweldig water is dit”, nee. Omdat je alle vertrouwen in je eigen kunnen hebt, zoek je een ander deel van de rivier op. Het blijft leuk, maar niet geweldig. Dit overkwam mij ook. Maar dan wel een aantal jaren achtereen. Het was onze favoriete vakantiebestemming en had als voordeel dat er ook gevliegvist kon worden. De vangsten waren echt niet slecht. Natuurlijk waren er momenten dat het beter was en momenten dat het minder was, bijvoorbeeld door regenval. Maar eigenwijs zijn en niet overstappen op andere technieken. Een typische Nederlander.