|
Het was in de jaren tachtig, dat dit verhaal zich afspeelt. Wij hadden in die jaren een leuke camping ontdekt, welke aan een idyllische riviertje lag. Het was in Duitsland, de Eifel om precies te zijn. Het is het verhaal van de acrobaat, de toeschouwers (wij) en de majoor.
Na aankomst hadden we een mooie plek uitgezocht aan de rivier. De vouwwagen werd opgezet en we gingen uit eten. Die "gut bürgerliche Küche", daar is toch werkelijk niets mis mee. Heerlijk gegeten en voor die prijs, daar hoefde je ook toen in Nederland niet mee aan te komen. De volgende ochtend was ik vroeg op. In het dal hing een lichte ochtendnevel die alle contouren licht liet vervagen. Even later deed de zon haar best om de nevel te laten oplossen, een ongelijke strijd. De zon was zo krachtig begin juni, dat de nevel snel verdween. Het landschap baadde zich in het zachte zonlicht. Na een bezoekje aan de plaatselijke bakker, werd het ontbijt buiten voor de tent genuttigd. De rivier stroomde gestaag en steeds gleed mijn blik over het water om op verschillende plekken stijgende vis waar te nemen. Aandachtig sloeg ik in gedachten die plekken op toen ineens tegenover ons een forel met een heuse sprong uit het water kwam om een wegvliegend insect te grijpen. "Moet je kijken wat een acrobaat" zei ik tegen mijn vrouw. Maar ja, vrouwen interesseren zich minder voor dat soort dingen. Een tiental minuten later zagen we "de acrobaat", nu wel gezamenlijk, zijn sprong herhalen. Dit gebeurde vele malen per dag en we genoten er van hem te zien springen. Ik had besloten dat deze vis het verdiende om zijn capriolen te blijven vertonen en dus viste ik overal en op elke vis, maar niet op de Acrobaat. Ik deed de nodige ervaring op in het vissen op stromend water en voelde me als een vis in het water. Achter op de camping stond ook een vliegvisser. Het was een heer van middelbare leeftijd. Een heer? In deze tijd van jij en jou? Ja, de man had een zodanige uitstraling dat ik sprak van een heer van middelbare leeftijd. Hij droeg een grote snor, waarvan de punten omhoog waren gedraaid. De snor was zodanig groot dat hij aan beide zijden van het gezicht uitstak. De man viste met een soepele hengel, heel beheerst en kundig. Het leek welhaast een vertraagde opname als je naar hem keek. Hij ving menige vis en viste alleen met de droge vlieg. Hij kreeg van mij de bijnaam "de majoor", want daaraan deed hij me denken. Deze statige man met zijn beheerste wijze van vissen.
De Majoor viste geregeld het stuk langs de camping af en een confrontatie tussen de Majoor en de Acrobaat kon natuurlijk niet uitblijven. De Acrobaat huisde schuin achter een steen, net naast een stroomnaad. Boven hem bevond zich een tak van een beukenboom die op de oever stond. Het was een goede plek en alleen een kundig visser kon een vlieg zodanig plaatsen, dat deze goed over de standplaats van de Acrobaat dreef. Nou, zo kundig achtte ik de Majoor wel. En ja hoor, de Majoor kreeg de Acrobaat in de gaten en verplaatste zich langzaam naar de beste plek om de Acrobaat aan te werpen. Hij plaatste zijn Blue Dun met een precieze, sierlijke worp op de juiste plek. Maar de Acrobaat reageerde niet. Ook niet op de volgende worpen en ook niet op ander vliegen. De Majoor verplaatste zich en viste verder. "Dat is 1-0 voor de Acrobaat", zei ik tegen mijn vrouw. "Ik zou het jammer vinden als de Acrobaat werd gevangen", zei ze. Daar waren we het over eens. In de dagen die volgden waren er meerde confrontaties tussen de Acrobaat en de Majoor. Tegen het eind van de vakantie stond het 5-0 voor de Acrobaat. Ook andere vissers bleken niet in staat om de Acrobaat te vangen en wij bleven genieten van zijn fraaie sprongen. Op onze op één na laatste dag, we waren begonnen met het opruimen en zaten net even koffie te drinken, was de volgende confrontatie tussen de Majoor en de Acrobaat. Tenminste, één waarvan wij getuige waren. De Majoor maakte weer een precieze worp en even later zette hij de haak. Het gevecht ontspon zich in volle hevigheid, dit was een goed formaat forel en één die de nodige ervaring had. De strijd was echter toch ongelijk en de Majoor had de overhand. Ik was langzaam in zijn richting gelopen en toen hij de Acrobaat in zijn ene hand hield, ging zijn andere hand naar de zak op de rug van zijn vest en kwam een priest te voorschijn. Met één gerichte klap eindige het leven van de Acrobaat. "Mooie vangst", zei ik, "droog?" "Nee antwoordde de Majoor, "met een Pheasant Tail." En hij borg de Acrobaat, in een plastic zak, op in de zak op zijn rug. "Toch jammer, hè", zei mijn vrouw, "dat de Acrobaat nu weg is." "Ja," antwoordde ik, "het is nu geen 5-0, maar van 5-1 kun je nu ook niet spreken." De Majoor had gewonnen, maar daarvoor moest hij wel van zijn geloof afstappen en de droge vlieg verruilen voor een nimf. Het leek nu voor ons minder erg dat het eind van de vakantie was aangebroken. |
